बिती ना बितायी रैना

पुन्हा एकदा कवी गुलजार यांची क्षमा मागून :)

रात सरता सरेना, रात विरहे सजली
भिजलेल्या पापणीत, रात कधीची विझली!

क्षण गेले हरवून, पुन्हा येतील कवेत?
विसरली ओळखही, कोणी घालेल का साद?
चांदण्याचे लेणे लेई, रात साजरी निजली
नीज हरवल्या नेत्री, रात कधीची विझली!


किती ऋतू ग सरले, गेली कितीतरी युगे
अन् रेंगाळले क्षण स्फुट आठवाचे मागे
असत्याहून ठिक्कर, रात काळोखी भासली!
रुसलेल्या नजरेत, रात कधीची विझली!

चांद लबाड

नीरव राती
चाहूल कोणाची गे?
चांद लबाड...

दुधी चांदणे
सांडते पसरते!
पाण्यावरती...

नाजुक लाटा
छेडत जाई कोण?
चुकार वारा...

वार्‍यावरती
गंध तरंगे मंद!
बकुळ फु्ले...

फुलांपल्याड
तो कोठे हरवला?
चांद लबाड!


सईला धन्यवाद!

दार

असं होतं बघ...
एक किलकिलं दार थोडं ढकलून बघितलं
तर आतल्या कोणीतरी जोरात हुसकावून लावलं!
आता सताड उघडलेल्या दारासमोरून जाताना
मान वर करून बघतच नाही!

असं होतं बघ...
दार जरा जरी किलकिलं अर्धं उघडं ठेवलं
तर कोणीतरी फाजिल कुतूहलानं डोकावून बघितलं
मग वार्‍याची झुळूक नाही आली तरी चालेल,
पण दार घट्ट लावूनच घेते!

असं होतं बघ...
एक कडीकुलुपातलं गच्च दार, कधीही न उघडणारं
आपल्याच समाधानासाठी जीव तोडून ठोठावलं!
आता ठोठावण्याची वाट पाहणारी दारं आहेत
हे लक्षातच कसं येत नाही!

असं होतं बघ...
कोणी हलकसं जरी वाजवलं ना,
तरी खुल्या दिलानं स्वागत करीन मी!
पण लोक तरी काय वेडे असतात,
कडी-कुलुपातली दारं वाजवत बसतात!

असं होतं बघ...
कुठल्यातरी दारासमोरून जाताना
कुठल्यातरी धुकट कारणासाठी रेंगाळले!
आणि दार अचानक उघडून ओळखीचं जग भेटलं!
आता असलेली दारं सुद्धा दिसत नाहीत!

असं होतं बघ...
दार बंद आहे हे लक्षातच नव्हतं
आपसूक कधी उघडलं तेही नाही कळलं!
आणि बाहेरचं जग असं उराउरी भेटलं
आता दाराची गरजच वाटत नाही!

असं होतं बघ!

नकोच सांगू!

चांदण्यांचे आवाज,
अंधाराचे हुंकार,
धुक्याची कुजबुज,
कळ्यांचे नकार
...नकोच सांगू!

पाषाणाची स्वप्नं,
स्वप्नांमधली जाग,
रक्तामधले प्रश्न,
पाण्यामधली आग
...नकोच सांगू!

एकांताची चाहूल,
थबकलेली वेळ,
जागृतीची भूल,
कल्पनांचे खेळ

सारे कल्पनांचे खेळ
...नकोच सांगू!

पावसात भिजावं

पावसात चिंब भिजावंसं वाटतंय..

नको, वारा खूप सुटलाय
उगीच सर्दी ताप होईल
एकदा नव्हता का झाला, तसा!

पण पावसात चिंब भिजावंसं वाटतंय..

कोणी बघितलं तर हसेल
हे काय लहान मुलांसारखं वागायचं
नाचावंसं वाटलं म्हणून नाचत सुटायचं?

पण पावसात चिंब भिजावंसं वाटतंय..

खिडकीत बसून मस्त मजा बघावी
आडोशाला कसे मस्त तुषार येतात झेलता
त्याची गंमत थोडीच मुसळधार पावसात?

पण पावसात चिंब भिजावंसं वाटतंय..

जोर कमीच झालाय बहुतेक आता
पुन्हा येईलच की अशी मोकळी सर
तेव्हा मात्र नक्की घेइन भिजून!

पण खरंच पावसात भिजावंसं वाटतंय का?

नॉस्टाल्गिया

"दिल ढूंढता है"चाच पडसाद :)


गडद अंधाराला कापत चाललेली गाडी आठवते
रस्त्यापल्याड जंगलात चमकणारे काजवे
क्षितीजावर दूरच्या गावात उजळणारे दिवे
तेव्हा आत काहीतरी भुललं होतं

टेकाडावरुन लांबवर दिसणारा दर्या आठवतो
वाळूवर उमटणारी फेसाची नक्षी
लाटाना हुलकावण्या देणारे पक्षी
तेव्हा आत काहीतरी खुललं होतं

पिवळं धमक मोहरीचं पसरलेलं शेत आठवतं
लांबून ऐकू येणारी रहाटाची घुरघुर
नुमजणार्‍या दिशांतुन घुमणारे सुर
तेव्हा आत काहीतरी फुललं होतं

अजूनही डोळे मिटून क्षणात तिथे जाउन पोचते
भोवतालची गर्दी जाते हरवून
माझं मीपणही जातं विसरून
अजूनही आतवर काही हलत राहतं

दिल ढूंढता है...

कवी गुलज़ार यांची क्षमा मागून :-)


अधिर मनाला ओढ लागते मुग्ध मोकळ्या एकांताची
बसुनि केधवा स्वप्नं रेखली तुझ्या गोजिर्‍या सहवासाची...

थंड कोवळ्या सोनसकाळी ऊन हासरे घ्यावे लेऊन
विहरत जावे तुझ्या स्मृतीसव या स्वप्नातुन त्या स्वप्नातुन
ओढून घ्यावी पापण्यावरी झालर तुझिया स्नेहाची...

आणिक निवत्या सायंकाळी फुंकर घाली सांज समीरण
भान हरुनि लुटून घ्यावी आकाशी तार्‍यांची पखरण
उगीच द्यावी घ्यावी स्वत:शी शपथ उगवत्या चंद्राची...

कुठे दूरच्या निळ्या डोंगरी कवळुन घ्यावे जलद धुक्याचे
मुक्‍त मनाने पिऊन घ्यावे घुमणारे स्वर निवांततेचे
ओथंबुनि नयनात रहावी चाहुल भिजल्या निमिषांची...